Ποδηλατώντας στην πόλη

Ήμουν τις προάλλες στο Χαλάνδρι. Βραδάκι, κρύο, τρελή εορταστική κίνηση, αν και δεν φαίνεται στη φωτογραφία, και μέσα σε όλα, κι ένας συναγωνιστής με Brompton.

Είναι πιο κομψό το ποδηλατάκι χωρίς σχάρα και τσάντα μπροστά, αλλά χάνει κι ένα μέρος της πρακτικότητάς του.

Το τελευταίο brevet πρέπει να το έκανα το έκανα το 2015 ή 2016 - κλείνουμε δεκαετία.

Σε αυτά τα χρόνια όλο έλεγα ότι θέλω να ξανασυμμετάσχω, αλλά δεν είναι απλά θέμα επιθυμίας. Απαιτείται μια σχετική προετοιμασία και χρόνος, για τον οποίο δεν έκανα ποτέ χώρο.

Θα είναι και μια ευκαιρία να βγει στους δρόμους το καημένο το κουρσάκι. Μέχρι να το σκεφτώ, να μια φωτογραφία από το Brevet του Πύργου, το μακρινό 2013.

Μεγαλώνουμε και η προοπτική του ποδηλάτου στους 40 βαθμούς, ενώ δίπλα περιμένει παρκαρισμένο το ξεκούραστο σκούτερ, δεν είναι πάντα επιθυμητή. Παρ’ όλα αυτά, ένα σπαστό ποδήλατο, εκτός από αγαπημένο γκατζετάκι, δίνει και πολλές λύσεις μετακίνησης.

Έπρεπε λοιπόν τις προάλλες να πάω το αυτοκίνητο για service το πρωί, να κατέβω στο γραφείο, να παραλάβω το αυτοκίνητο αργά το μεσημέρι, να το πάω στον Πειραιά για να ταξιδέψει ασυνόδευτο και στη συνέχεια να επιστρέψω σπίτι. Επέλεξα τη λύση του σπάστου, το έβαλα το πρωί στο αυτοκίνητο, έκανα την απόσταση συνεργείο-γραφείο και το ανάποδο, το ξαναέβαλα στο αυτοκίνητο, πήγα στον Πειραιά, το έβγαλα στο γκαράζ του πλοίου και επέστρεψα. Στη διαδρομή κουράστηκα, οπότε φτάνοντας Μοναστηράκι μπήκα στο μετρό για μερικές στάσεις και ποδηλάτησα από το σταθμό στο σπίτι.

Συνολικά 32 χιλιόμετρα με το ποδήλατο και διάφορες στάσεις για φωτογραφία. Υποθέτω ότι πλέον θα μπορούσα κάτι τέτοιο να το κάνω, ενδεχομένως πιο ξεκούραστα, και με ένα ηλεκτρικό πατίνι, αλλά είναι διαφορετικό το επίπεδο ασφάλειας, μεταφορικής ικανότητας και βέβαια και εκγύμνασης.

Προφανώς οποιοδήποτε ποδήλατο εξοπλισμένο με αξιοπρεπή σχάρα μπορεί να μεταφέρει ένα κουτί 20 λίτρων, αλλά εμένα εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει η μεταφορική δυνατότητα σε ένα τόσο μικρό πακέτο. Και με την μπροστινή τσάντα ελεύθερη για οτιδήποτε άλλο.

Στη χρήση της πίσω σχάρας έτσι πάντως, δηλαδή με το φορτίο να φτάνει τόσο μπροστά, θέλει προσοχή η τοποθέτηση του ποδιού στο πετάλι - πρέπει να είναι λίγο πιο μπροστά η φτέρνα, αλλιώς βρίσκει στο φορτίο της σχάρας

Schleck-X Challenge στο Λουξεμβούργο το 2022 - μακράν ο πιο… πολυτελής αγώνας στον οποίο έχω συμμετάσχει ποτέ. Ένας αγώνας για επαγγελματίας και ερασιτέχνες, με δύο επιλογές διαδρομής, στα 160 ή στα 90 χλμ. Είχα κλείσει και παλιότερα εισιτήρια για να συμμετάσχω, αλλά… covid. Το 2022 τελικά, έλαβα μέρος στη διαδρομή των 90 χλμ και πραγματικά το απόλαυσα.

Εκτός από την ποδηλασία αυτή καθ’ εαυτή, που πάντα είναι σαν γιορτή σε τόσο μαζικές εκδηλώσεις, η όλη εμπειρία ήταν ξεχωριστή. Εν αρχή ην η οργάνωση. Το Λουξεμβούργο είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο και παίρνει την ποδηλασία ιδιαίτερα σοβαρά. Οι δρόμοι ήταν κλειστοί για τα αυτοκίνητα, η χαρτογράφηση ήταν σαφέστατη, τα σημεία ελέγχου… γενναιόδωρα. Υπήρχαν επαγγελματίες φωτογράφοι διασπαρμένοι στη διαδρομή και κινούμενοι με οχήματα. Την επόμενη μέρα μάλιστα έλαβα και link με όλες τις φωτογραφίες στις οποίες φαινόμουν. Να σημειώσω βέβαια ότι ο αγώνας δεν ήταν δωρεάν - υπήρχε κόστος συμμετοχής και μάλιστα ακριβό (περί τα 70 ευρώ αν θυμάμαι).

Επιπλέον, όπως είπα, το Λουξεμβούργο είναι πλούσιο… και αυτό φαινόταν στα ποδήλατα των συμμετεχόντων. Παρ’ ότι έλαβα μέρος στο “leisure ride” των ερασιτεχνών, πολλά από τα ποδήλατα που έβλεπα γύρω μου ήταν κόστους που έφτανε τα πέντε ψηφία σε ευρώ - μάλλον γι’ αυτό το ταπεινό μου αλουμινένιο Domane ξεχώριζε! Ο αγώνας ήταν πάντως υψηλού επιπέδου bike porn.

Να μην ξεχάσω να γράψω βέβαια και για τη διαδρομή. Γραφικά κεντροευρωπαϊκά χωριά και πολύ πολύ πράσινο. Και φυσικά, ούτε μια λακούβα, έτσι για ποικιλία.

Στα της απόδοσης, μάλλον έκανα ό,τι πιο γρήγορο έχω πετύχει ποδηλατικά - 87 χλμ με 1100μ υψομετρικά σε 3:30 ώρες, άρα μια μέση ταχύτητα γύρω στα 24.5χλμ/ώρα. Μια χαρά.